عنوان شعر: در قطار          شاعر: ژاله اصفهانی  

دوستان گرامی رستاخیز طبیعت بر شما و خانواده محترم مبارک باد

سلام

دکتر داریوش میگوید چرا نطقت کور شده و مطلب نمیگذاری ؟

دکتر رضا برخورداری میپرسد پس این سی دی و عکسها که میگفتی چه شد ؟

یکی هم به نام هومن پیام گذاشته که کجایند مدعیان مالیخولیائی و داریوش و .....

من اما تا آخرین طلبها را نگیرم نطقم کور است

چه کسی میخواست مجددا برنامه بگذارد ؟

مارا هم دعوت کند .............

آقای ذاکری! شما تا حالا دو جلسه غیبت داشته اید و اگر یک غیبت دیگر داشته باشید واحدتان حذف خواهد شد!  این تذکر توسط خانم دکتر مدرس درحالی به من داده شد که داشتم در راه پله مثل فشنگ از جلو چشمانش میگریختم. اول چند تا شاخ در آوردم که چطور بعد از یکی دو جلسه حاضر شدن در کلاس فامیل مرا و تعداد غیبتهایم را به خاطر سپرده و دوم همانوقت تصمیم گرفتم باز هم غیبت کنم تا درسم حذف شود زیرا وقت حذف و اضافه گذشته بود. واحد داشتن با خانم دکتر به این معنی بود که باید فقط زبان میخواندیم و از همین رو بود که کله گنده های کلاس هم رفتند و زبان را حذف کردند. با این اطمینان که زبان خود بخود حذف خواهد شد زمان گذشت. یکبار رفتم آموزش و کارنامه غیبتهای خود را نشان دادم و دیدم که واویلا! خبری از حذف نیست و باید در امتحان شرکت کرد. این زن آهنین نیز صدم به صدم همه خلافهایم را ثبت کرده بود و از نمره ام کاسته بود. امتحان دادن همان و افتادن با نمره ۰۴/۹ همان!! از آنجا که من انگلیسی ام خوب بود شاخ همه سبز شد. شاید بخاطر همین سرسختی اش بود که اینهمه محبوب و دوست داشتنی بود. همکلاسی ها زمانی به نازک دلی اش پی بردند که بغضش را در هنگام فوت دکتر نجفی دیدند.