قبرستان نو همان جایی است که در ۲۱/۱۰/۱۳۸۰ پیکره مهدیه السادات حسناتی را به میهمانی ابدی خود فراخواند.این قبرستان روبروی حرم حضرت معصومه و در نزدیکی پل آهنچی واقع شده. امروز وقتی دوربین به دست وارد قبرستان شدم دریافتم که پیدا کردن قبر ایشان نیازمند چند روز تفحص است فلذا به همین عکس بسنده کردم. یادمان باشد که هیچیک از ما وظیفه خود را در قبال درد و رنج او در اواخر زندگیش بجا  نیاوردیم و هنگام رهسپاریش به این دیار حضور نداشتیم. همسر این مرحوم٬ آقای مهندس هریسی اکنون با فرزندانش در تبریز ساکن است . خداوند روحش را قرین رحمت خود نماید.

دیروز به دلیلی در بیمارستان فیروزگر خدمت جناب آقای دکتر رئیسی رسیدم. ایشان در گروه طب فیزیکی و توانبخشی آنجا مشغول بکارند. آنقدر سرشان شلوغ بود که به خود اجازه ندادم چند دقیقه بیشتر مزاحمشان شوم. آنجا پر است از ابزار و وسائل جدید که امکان بکار بردن روشهای متعدد درمانی را فراهم میکند. ایشان به همراه آقای دکتر صحبتی و دکتر خاک سه یار دبستانی ورودی های ۶۸ را تشکیل داده بودند. ایشان وبلاگ خیلی مفیدی  نیز دارند که میتوانید در خصوص طب فیزیکی هر مطلبی را که بخواهید بیابید:

http://rehab.blogfa.com

مثل بیشتر آقایون من هم ابتدا نتوانستم خانم دکتر عرب زاده را بشناسم. ایشان که همسر آقای دکتر دریجانی هستند کنار آقاپسر گلشان نشسته بودند.

و اینهم آقای دکتر دریجانی که مشغول گپ و گفت با آقای دکتر نوری بودند:

یکی از دوستان که از قضا بطور کلی با تکنولوژی قهر است یکی از عکسهای خود را بطور تصادفی در آرشیو یک عکاسی قدیمی یافت و آنرا در کمال ناباوری بنده برایم میل کرد. خیلی از ما در کودکی و نوجوانی مظلوم و آرام بوده ایم و برخی نیز به شرارت شهره بودیم. اگر بخواهیم وجه تشابهی میان امروز و دیروز بیابیم از تغییرات شگرفی که  کرده ایم حیرت زده میگردیم اما ای کاش بازهم میتوانستیم تغییر کنیم.

امروز بازآموزی طب کار بود و ما که حداقل دوبرابر مابقی بازآموزیها پول داده بودیم دلمان به آن خوش بود که  دکتر تیموری را ملاقات میکنیم که خودش رزیدنت طب کار است. این طب کاری ها قرار است به داد پزشکان و مابقی پرسنل بخش سلامت هم برسند و همه را به صورت دوره ای معاینه کنند.

پنجشنبه ۵ آبان هنگامی که برای شرکت در امتحان ورودی پی اچ دی به دانشگاه شهید بهشتی رفته بودم با دکتر حسن لطفی مواجه شدم که او هم برای شرکت در امتحان آمده بود. اگرچه بارها به همه هم کلاسی ها توصیه کرده ام فرصت امتحانات پی اچ دی را از دست ندهند اما باز هم همه پشت گوش میاندازند.

امروز دکتر حجازی پیام داد که برای فلان همایش سلامت به تهران و به سالن همایشهای رازی آمده. بدیدارش رفتم و با هم کلی کیف کردیم. متاسفانه به دلیل آنکه دوربین عزیزم را به همراه نداشتم فقط توانستم با موبایلم چند عکس بگیرم. شانسم گفت و موقع پذیرایی رسیدم و توفیق دید زدن همه بزرگان بهداشت و سلامت کشور هم نصیبم شد. من هر روز توی اداره با دیدن اوج فلاکت و زجر بیماران این مملکت مجبورم یه عالمه..... نثار همشون کنم(بخدا سیاسی نبود)

و اینهم بهزاد خان ترکمانی که هنوز در تجرد بسر میبرد و در سواحل چابهار  دارد حال میکند. این پسر که معمولا آکنده از شیطنت است را کمتر میتوان مثل این عکسش شاعرانه دید. فکر میکنم عکس دومش بیشتر به درونش شبیه باشد.عکسها از صفحه فیس بوکش برداشت شده است. 

مرکز بهداشتی و درمانی نور سعادت در خیابان بهشت و در مجاورت پزشکی قانونی و دیوان عدالت واقع شده است و خانم دکتر حبیبی در این مرکز پزشک مشاور تالاسمی است. آنقدر خرت و پرت (به عبارت دیگر فاکس و کامپیوتر و پرینتر ) توی آن اتاق هست که جایی برای خود خانم دکتر باقی نمانده. از آنجا که ایشان با عکس و عکاس میانه شان خوب نبود من به عکس ورودی مرکزشان بسنده کردم. بزرگترین موزه ها و دیدنی ترین اماکن تهران در پیرامون همین منطقه واقع شده اند. 

من داشتم دور خودم میچرخیدم و تازه عکاسی هم میکردم که جواد فرخی با کمال بدجنسی اسم من رو هم برای اهداء هدایا خوند. میخواستم گردنش رو بزنم ولی کار از کار گذشته بود. به ناچار برای اولین بار و انشاء اله آخرین بار در قبال کسانی قرار گرفتم که لیاقت هدیه گرفتن از اونها رو هم نداشتم چه برسه هدیه دادن بهشون.

یکی از شانس های ما این بود که یزد شهر دوچرخه بود و رفتن به دانشگاه با دوچرخه موجب تمسخر دیگران نمیشد. این باعث شد من و جند همکلاسی دیگر هم بتوانیم وسیله نقلیه مستقلی داشته باشیم و تازه کلی هم پز بدهیم!. دوچرخه من که در تهران به دوچرخه لحاف دوزها معروف است من را از دست مینی بوسهای دانشگاه نجات میداد و این یک نعمت بزرگ محسوب میشد. این زبان بسته که گاه به اندازه یک وانت بار رویش میگذاشتیم از کلاس پنجم دبستان تا پایان دوره پزشکی در خدمت من بود. این عکس مربوط است به درخت کنار در ورودی احمد آباد.

خانم دکتر منیژه مهدوی که الحق یکی از باهوشترین خانمهای کلاس بود(امیدوارم به بقیه برنخوره) بالاخره اتاق عمل را رها کرد و برای مدت کوتاهی در جشن حضور یافت و من نیز فرصت را غنیمت شمرده و توانستم از خانم دکتر عکسی تهیه کنم. اگرچه در آن لحظه احساس کردم ایشان از خجالت نمیدانند چطور باید شر من را از سرخودشان کم کنند اما چاره ای نداشتم و در واقع این جسارت اجتناب ناپذیر بود.

سال قبل به سراغ دکتر دریکوند سابق و پس از تغییر فامیل : شایسته فعلی رفتم. درمانگاه بیمارستان به غایت شلوغ بود و دکتر وقت سر خاراندن نداشت. مدتی نزدش نشستم و مدتی را نیز در سالن انتظار به مشاهده رفتار بیماران گذارندم. اگر مایلید سخت ترین شرایط کاری را در طب بیازمایید سری به لرستان بزنید.

دکتر علی کریم زاده که روز قبل از مراسم در تور دوربین من افتاد قرار بود در مراسم شرکت کند که غیبش زد. او اکنون رزیدنت داخلی در دانشگاه کرمان است.تیپش که خیلی عالی بود و بنظر میرسید  حسابی با رزیدنتی حال میکند.

ایشان اکنون در مرکز بهداشت و درمان درود کار میکند. یک فرزند ۹ ساله دارد و چند ماهی است کلا به لرستان هجرت کرده. بعید است او به کسی زنگ بزند اما اگر به او زنگی بزنید و حالش را بپرسید قطعا خوشحال میشود.

قرار بود با حسن نجفی و رضا فاضل و ... برم کوه که در میانه راه به بروجرد رسیدم و میهمان پدر و مادر دکتر فاضل شدم. با رضا رفتیم بیرون و اول افشین قاسمی الموسوی را پیدایش کردیم که در تامین اجتماعی بروجرد کار میکند و کاری بکار هیچکس ندارد و خر خودش را میراند. نه از کسی خبر دارد و نه کسی از او. هنوز مثل همان روزها میخندد که عکس خندیدنش را سانسور کردم!

رفتیم سراغ مطب خانم دکتر ایازی که چند روز در تهران است و چند روز در بروجرد که او هم نبود:

همچنین رفیم مرکز بهداشت و سراغ محل کار خانم دکتر بهرامی را گرفتیم. از آنجا که لر ها عادت دارند همه چیز را خیلی مهم و امنیتی نشان دهند گفتند که آدرس افراد محرمانه است و برای گرفتن آن باید برویم حراست!! بالاخره آدرس رو پیدا کردیم و و از شانس بدمون ایشون هم مرخصی تشریف داشتن. ما هم به ناچار یک  عکس از محل کارشون گرفتیم که سند و مدرکش موجود باشه!

فکر نکنید همکلاسیها از عمد خودشان را برای عکس گرفتن آماده کرده اند ! نه خیر این عکسها که میبینید بی هوا و از سر زرنگی است ! دخترهای ۶۹ ! حتما دارند به دخترهایشان توصیه میکنند درس بخوانند تا دکتر شوند آنها را آورده اند تا ببینند آخر و عاقبت دکتری خیلی هم بد نیست ! این دختر نازکه میبینید کنار مادرش نشسته و به دوربین زل زده از دیدن داریوش و بالا و پائین پریدنش در حال تعجب است  

به عنوان یه عکاس که علی رغم خواست دخترهای کم روی کلاس با پررویی ازشون عکس گرفت ! عکس سرگروه دخترهای کلاس را اول تو وبلاگ منتشر میکنم تا بشه عکس بقیه همکلاسیها رو گذاشت. خدا به من رحم کنه! خودم که رحم نکردم !

یادش به خیر! چقدر باهم دعوا کردیم!! سر هر چیزی ! از انتخابات گرفته تا برنامه های فوق برنامه ! اما خدائیش بین دخترهای کلاس یک نفر هم خائن وجود نداشت ٬ اما تا دلت بخواد کلی از این آقا پسرهای کلاس برای حفظ منافع خانمها به جامعه ذکور خیانت میکردن!!

آقای ذاکری! شما تا حالا دو جلسه غیبت داشته اید و اگر یک غیبت دیگر داشته باشید واحدتان حذف خواهد شد!  این تذکر توسط خانم دکتر مدرس درحالی به من داده شد که داشتم در راه پله مثل فشنگ از جلو چشمانش میگریختم. اول چند تا شاخ در آوردم که چطور بعد از یکی دو جلسه حاضر شدن در کلاس فامیل مرا و تعداد غیبتهایم را به خاطر سپرده و دوم همانوقت تصمیم گرفتم باز هم غیبت کنم تا درسم حذف شود زیرا وقت حذف و اضافه گذشته بود. واحد داشتن با خانم دکتر به این معنی بود که باید فقط زبان میخواندیم و از همین رو بود که کله گنده های کلاس هم رفتند و زبان را حذف کردند. با این اطمینان که زبان خود بخود حذف خواهد شد زمان گذشت. یکبار رفتم آموزش و کارنامه غیبتهای خود را نشان دادم و دیدم که واویلا! خبری از حذف نیست و باید در امتحان شرکت کرد. این زن آهنین نیز صدم به صدم همه خلافهایم را ثبت کرده بود و از نمره ام کاسته بود. امتحان دادن همان و افتادن با نمره ۰۴/۹ همان!! از آنجا که من انگلیسی ام خوب بود شاخ همه سبز شد. شاید بخاطر همین سرسختی اش بود که اینهمه محبوب و دوست داشتنی بود. همکلاسی ها زمانی به نازک دلی اش پی بردند که بغضش را در هنگام فوت دکتر نجفی دیدند.

دوستان و همکاران گرامی

از اینکه در طول این مدت با تماسهای تلفنی و پیامهای خود با اینجانب همدردی نموده و موجب تسلی خاطر اینجانب بودید به نهایت سپاسگزارم. امیدوارم زندگی تان آکنده از شادی بوده و غم فراق بر آن راهی نداشته باشد. آرزو میکنم توفیق خدمت در شادیهایتان را داشته باشم.

                                                                                                     دکتر علی جلیلی

جناب آقای دکتر منتظری اولین همکار  ما است که پس از سی سال خدمت به درجه بازنشستگی نائل شده است. به او تبریک میگوییم و امیدواریم سایه اش همواره بر سر خانواده اش باقی باشد.

خبر ناگواری بود که شنیدن آن جان آدم را میسوزاند اینکه ببینی دوست عزیزی در سوگ فرزندش مینشیند . خبر این بود که در یک حادثه رانندگی در جاده یزد تهران در حالیکه علی جلیلی و خانواده اش در حال عزیمت به تهران بودند خودرو آنها به دلیل واژگونی دچار حادثه و فرزند برومند علی در همان صحنه دار فانی را وداع گفت و خدا خواست که دکتر جلیلی در حالیکه با کاهش سطح هوشیاری و از ناحیه ستون فقرات و اندامها دچار آسیب شده بود سالم بماند و به کاشان منتقل شود علی هم اکنون در بخش ICU جراحی فرخی بستری است به او  سر زدیم که آبی بر آتش دلش باشیم اما خودمان هم تاب نیاوردیم خدا داغ فرزند را بر دل هیچ پدری نگذارد علی برای دفن فرزند هم درمانده بود که دکتر وفائی و همراهی دوستان دیگر باعث شد بدن فائزه معصوم در روز خاکسپاری شهدای کربلا  به خاک سپرده شود از دوستان هر که خبر دار شد برای حضور در خاکسپاری آمده بود اما همگی خوب میدانیم که درد این غم بسیار افزونتر از آن است که هر یک از ما تحملش را و تصورش را داشته باشیم و همدردی با او تنها کاری است که از ما ساخته است. با همه وجود برای سلامتی او دعا میکنیم و برای او و خانواده اش صبر و تحمل این درد را مسئلت داریم. خداوند این فرشته آسمانی را رحمت کند.