عنوان شعر: در قطار          شاعر: ژاله اصفهانی  

دوستان گرامی رستاخیز طبیعت بر شما و خانواده محترم مبارک باد

اگر در قسمت پیوندها در سایت خودمان کلیک کنید عکسهای قدیمی دوستانمان را می بینیم و ناخودآگاه به یاد برنامه های تلویزیونی یادواره شهدای دفاع مقدس میافتیم. چه بهتر بود در کنار تصویر قدیمی، تصاویر جدید ایشان را هم بگذارید تا متوجه گذشت زمان و گذر فرهنگی ایشان بشویم؛ دوستانی که هنوزهم خیلی دوستشان داریم. با گذشت زمان خیلی تفاوت در چهره شان میبینم و به قول شاعر « رنگ رخساره گواهی دهد از سر درون » و اینکه چرا عقایدشان هم تغییر کرده بماند برای یادداشت بعدی

در آن اولین نشست دوستان یکی از نکات قابل توجه آن بود که یکی از همکلاسیهایمان که حدود ده سال است در تهران ساکن است و به قولی لحجه دورگه هم پیدا نموده از خوردن شام ( پیتزای مخصوص) طفره رفت و وقتی به ایشان اصرار کردیم، گفت من و خانواده ام در طول این سالها هیچگاه فست فود نخورده ایم و هنوز همان غذای سنتی یزدمان را میخوریم. آفرین به این اصولگرا!؛ و این فرد کسی نبود جز آن مرد سرسخت با اصطلاح معروفش« کلخنه»!! که در طی مدت تحصیل همگی با وی برخورد داشته اید، خودتان حدس بزنید؟!

اگر به عکسهای موجود در سایت به دقت نگاه کنیدمی بینید که در اول نشست فارغ التحصیلان ۶۹ یزد در خیابان فاطمی تهران کسی که کارگردان و تهیه کننده اصلی مراسم بود و تمامی زحمات آن را متقبل شده بود به جز در انتهای یک عکس جایی ندارد. شاید علت آن این باشد که در آن شب رویایی از بس دوستان ذوق زده شده بودند میزبان اصلی را از یاد بردند. به قول شاعر: چون به گل رسیدم بوی گلم چنان مستم نمود که دامن از دستم برفت؟!