وبلاگم یک شباهت عجیب و غریب با یخچال دارد 

همه ما یک رویمان بچگی است ! قدیمترها وقتی هنوز خوابگاه ما روبروی پلیس راه یزد ! کنار جاده شلوغ و پر سروصدا و بعدش دانشکده بهداشت  بود یک همکلاسی میگفت من وقتی عصبانی بشوم میروم سراغ یخچال٬ خوشحال باشم میروم سراغ یخچال کلا یخچال یک جورهایی سنگ صبور همه است حوصله امان از همه جا که سر برود میرویم سراغ آن با اینکه میدانیم نه محتوای آن فرقی کرده نه بناست دردی از ما درمان کند !

سر زدن به این وبلاگ هم شده مثل سرک کشیدن به یخچال خانه ! یک جور ورق زدن خاطرات ٬ یک جور دید و بازدید مجازی یک جور سر زدن به خلوت هم دیگر 

 قبلتر از این وضعیت شاکی بودم اما حالا  از خودم میپرسم اینها که هر بار سرکی میکشند و شمارشگر وبلاگ گاهی بالاتر گاهی پائینتر ۵۰ نفری را شماره میاندازد چه کسی و از کجا هستند  ؟ اینها که به جز امیر ایزدی که نظراتش قابل چاپ نیست حتی زحمت متلک انداختن را هم به خودشان نمیدهند !

شک میکنم که این بازدید کننده ها پس چه کسانی هستند....